Wie een staanplaats op een camping huurt, kan zich niet zonder meer beroepen op de huurbescherming die voor woonruimte geldt, ook niet als hij er feitelijk woont. Dat volgt uit een uitspraak van de kantonrechter in Noord-Holland over camping De Westeinder in Rijsenhout. De eigenaar mag de contracten met 96 huurders opzeggen om het terrein te herontwikkelen. Voor eigenaren, beleggers en adviseurs die recreatieterreinen kopen of verkopen, maakt de zaak duidelijk hoe zwaar de manier van opzeggen weegt.
Eerste opzegging strandde
De eigenaar kocht de camping begin 2024 en zegde twee dagen na de overname alle huurovereenkomsten op per 1 januari 2025, met het oog op een modern en duurzaam recreatiepark. Die eerste poging liep vast. De rechtbank oordeelde dat de huurders niet zomaar weg hoefden en dat er een schadevergoeding had moeten worden geboden. Dat permanente bewoning volgens het contract niet was toegestaan, woog daarbij niet zwaar: er was in de praktijk nooit gehandhaafd en de vorige eigenaar had het wonen op de camping zelfs gestimuleerd, tot en met hulp bij inschrijving in de Basisregistratie Personen.
Tweede ronde met termijn en vergoeding
Daarop volgde een nieuwe opzegging, nu met een termijn van een jaar en een individueel aangeboden schadevergoeding. De kantonrechter oordeelt dat het hier niet gaat om huur van woonruimte, ongeacht of de huurder alleen de grond huurt of ook het chalet. De wettelijke huurbescherming voor woonruimte is dus niet van toepassing. Omdat de plannen geen ruimte laten voor stacaravans en chalets, heeft de eigenaar volgens de rechter voldoende reden om op te zeggen. De huurders krijgen zes maanden om te vertrekken. Of de aangeboden vergoeding in elk afzonderlijk geval passend is, moet nog worden beoordeeld.
Helemaal afgerond is de zaak niet. Over de eerste opzegging loopt een hoger beroep en de uitspraak is niet uitvoerbaar bij voorraad, zodat de bewoners bij een nieuw beroep voorlopig kunnen blijven.
Ook bij bedrijfsruimte bleek onlangs dat het feitelijke gebruik niet automatisch het zwaardere huurregime oplevert, en dat afspraken vooraf bepalend zijn bij huurverhoging na woningverbetering.
Tijdlijn bepaalt de waarde van een herontwikkeling
Voor kopers van recreatieterreinen met vaste huurders is de les dat een herontwikkeling niet begint bij de bouwtekening, maar bij de opzegging. Een te snelle opzegging zonder vergoeding kan jaren vertraging opleveren, met lopende procedures als extra onzekerheid in de waardering. Wie bij de aankoop van zo’n terrein de feitelijke bewoning, het handhavingsverleden en een realistische opzegtermijn meeneemt in de planning, rekent met een tijdpad dat stand kan houden.
Bron: PropertyNL, “Campingbaas mag 96 huurders de deur wijzen voor herontwikkeling“
